مگر مژگان ترگردد زمانی دستگیر من

به چندی جانکنی موی سفیدی کرد ه ام حاصل

توان فهمید سعی کوهکن از جو ی شیر من

چو اشک بیکسان از هیچکس یاری نمی خواهم

گهر در پرده آبی که دارد چاک می گردد

به فکر پرتو خود داغ شد طبع منیر من

ازین مشت غبار آرایش دیگر نمی آید