ازین مشت غبار آرایش دیگر نمی آید

مگر مژگان ترگردد زمانی دستگیر من

گهر در پرده آبی که دارد چاک می گردد

به فکر پرتو خود داغ شد طبع منیر من

مگر ریزد جنون در جیب پروازی عبیر من

اثر از زخم نخجیرم دو بالا می زند ساغر

به رنگ آه و اشک است آب پیکانهای تیر من