مگر ریزد جنون در جیب پروازی عبیر من

گهر در پرده آبی که دارد چاک می گردد

به فکر پرتو خود داغ شد طبع منیر من

ازین مشت غبار آرایش دیگر نمی آید

اثر از زخم نخجیرم دو بالا می زند ساغر

به رنگ آه و اشک است آب پیکانهای تیر من

شکستن نیست آهنگی که از سازم برون آید