عرق جبین خجالتم که چو شمع در بر انجمن

که غبار عالم بستگی زده حلقه بر در باز من

سخنی ز پرده شنیده ام به حضور دل نرسیده ام

چه نمایم آنچه ندیده ام تو بپرس از آینه ساز من

ننهفت عیب کفی تهی سر آستین دراز من

ز تلاش طاقت هرزه دو نشدم دچار تسلیی

قدمی درآبله بشکنم که به خود رسد تک و تاز من