نغمه ای دارم که آتش می زند در ساز من

مشت خاکی بودم آشوب نفس گل کرده ام

ناله ای کز سرمه جوشاندم بس است اعجاز من

داغ شو ای پرسش از کیفیت حال سپند

گوش گو محرم نوای پرده عجزم مباش

اینقدر ها بسکه تا دل می رسد آواز من

با مزاج هستی ام ربطی ندارد عافیت