رنگ تصوبر دلم خونست و بس پرواز من

گوش گو محرم نوای پرده عجزم مباش

اینقدر ها بسکه تا دل می رسد آواز من

با مزاج هستی ام ربطی ندارد عافیت

شمع را در بزم بهر سوختن آورده است

فکر انجامم مکن گر دیده ای آغاز من

چشم تا بر هم زنم زین دامگاه آزاده ام