آبیار مزرع خاموشی ام اما چه سود

عالمی بر هم زند تا رنگ گرداند ز من

نور غیر ازکسوت عریانی خورشید نیست

چشم بند است اینکه او خود را بپوشاند ز من

شوق می کارد نفس تا ناله رویاند ز من

شهپر عنقاست موج جوهر آیینه ام

مزد آن صیقل که تمثالی بخنداند ز من