بر غبار الفت این دشت دست افشانده ام

شوق می کارد نفس تا ناله رویاند ز من

شهپر عنقاست موج جوهر آیینه ام

مزد آن صیقل که تمثالی بخنداند ز من

یاس می ترسم جنون را هم برون راند ز من

هیچ صبح از عهده شامم نمی آید برون

داغ نومیدی مگر خورشید جوشاند ز من