داغ شد از خجلت بنیاد من سیل فنا

داغ نومیدی مگر خورشید جوشاند ز من

نخل یٱس از سوختنها دارد امید بهار

کاش بی برگی پر پروانه رویاند ز من

آنقدر گردی نمی یابد که بنشاند ز من

سایه دار ان ! به که دیگر بر ندارم سر ز خاک

تا توانایی دل موری نرنجاند ز من