بیدلم بیدل ز شرم سخت جانیها مپرس

مایه تمثالی ست گر آیینه بستاند ز من

تا نجوشد سرمه ازخاکستر من چون سپند

خامشی را هم محبت ناله می داند ز من

دور از آن در، خاک هم آب است اگر ماند ز من