قیامت بود اگر خود را چنین آلوده می دیدم

محیط ازسرگذشت آسود تا یکقطره جوش من

به رنگی بی زبانم در ادبگاه نگاه او

که گرد سرمه فریادی است از وضع خموش من

مرا ازچشم خود پوشید فضل عیب پوش من

نمی دانم شکفتن تا کجا خرمن کنم بیدل

سحر در جیب می آید تبسم گلفروش من