مرا ازچشم خود پوشید فضل عیب پوش من

به رنگی بی زبانم در ادبگاه نگاه او

که گرد سرمه فریادی است از وضع خموش من

قیامت بود اگر خود را چنین آلوده می دیدم

نمی دانم شکفتن تا کجا خرمن کنم بیدل

سحر در جیب می آید تبسم گلفروش من