گر همه آیینه گردی نیست بی تمثال من

دوش در بزم وفا نرد تجرد باختم

ششجهت را بر قفا افکند نقش خال من

در دل هر ذره گرد وحشتم پر می زند

نسخه داغ ست و سامان سواد سوختن

می توان خواند از جبینم نامه اعمال من

کو جنونی کز نفس شور قیامت واکشم