در دل هر ذره گرد وحشتم پر می زند

جوهر آیینه می باشد زگرد بال من

دوش در بزم وفا نرد تجرد باختم

ششجهت را بر قفا افکند نقش خال من

گر همه آیینه گردی نیست بی تمثال من

نسخه داغ ست و سامان سواد سوختن

می توان خواند از جبینم نامه اعمال من