همچو تقویم کهن حشو است ماه و سال من

عاجزان را ذکر اسباب فضولی دوزخ ست

یاد پروازم مده آتش مزن بر بال من

بی سبب فرصت شمار خجلت بیکاری ام

صبح محشر در غبار شام می سوزد نفس

گر شود روشن سواد نامه اعمال من

عمرها شد شمع تصویرم به نومیدی گذشت