صبح محشر در غبار شام می سوزد نفس

یاد پروازم مده آتش مزن بر بال من

بی سبب فرصت شمار خجلت بیکاری ام

همچو تقویم کهن حشو است ماه و سال من

گر شود روشن سواد نامه اعمال من

عمرها شد شمع تصویرم به نومیدی گذشت

ز آتش دل هم نمی سوزم مپرس احوال من