برق دو جهان شمع قیامت لگن من

یاد نگهش بسکه به تجدید جنون زد

شد چشم پری بخیه دلق کهن من

یارب زنظرها به چه نیرنگ نهان ماند

بر وحشتم افسون قیامت نتوان خواند

بی شغل سفر نیست چو کشتی وطن من

تا تیغ تو شد مایل انداز اشارت