تا تیغ تو شد مایل انداز اشارت

برق دو جهان شمع قیامت لگن من

بر وحشتم افسون قیامت نتوان خواند

بی شغل سفر نیست چو کشتی وطن من

گردن همه جا رست چو مو از بدن من

رنگی ننمودم ز بهارت چه توان کرد

حیرانم و آیینه گری نیست فن من