گردن همه جا رست چو مو از بدن من

بر وحشتم افسون قیامت نتوان خواند

بی شغل سفر نیست چو کشتی وطن من

تا تیغ تو شد مایل انداز اشارت

رنگی ننمودم ز بهارت چه توان کرد

حیرانم و آیینه گری نیست فن من

شمع سحرم ، پیری ام افسون تسلی است