زین گلستان دامنی بر چیده ام مانند صبح

رنگهای رفته می بندد چو شمع آیین من

گرد رفتارت پری افشاند در چشم ترم

دهر شد طاووس خیز ازگریه رنگین من

کز گریبان فلک دارد تبسم چین من

موج این بحر جنون هنگام توفان مشربی ست

نیست بی تجدید وحشت الفت دیرین من