نیست بی تجدید وحشت الفت دیرین من

زین گلستان دامنی بر چیده ام مانند صبح

کز گریبان فلک دارد تبسم چین من

موج این بحر جنون هنگام توفان مشربی ست

ذوق آگاهی به چندین شبهه ام پامال کرد

عالم تمثال شد آیینه خود بین من

بسکه چون گوهر قناعت در مزاجم پا فشرد