ذوق آگاهی به چندین شبهه ام پامال کرد

کز گریبان فلک دارد تبسم چین من

موج این بحر جنون هنگام توفان مشربی ست

نیست بی تجدید وحشت الفت دیرین من

عالم تمثال شد آیینه خود بین من

بسکه چون گوهر قناعت در مزاجم پا فشرد

موج زد ابرام و نگذشت از پل تمکین من