عالم تمثال شد آیینه خود بین من

موج این بحر جنون هنگام توفان مشربی ست

نیست بی تجدید وحشت الفت دیرین من

ذوق آگاهی به چندین شبهه ام پامال کرد

بسکه چون گوهر قناعت در مزاجم پا فشرد

موج زد ابرام و نگذشت از پل تمکین من

بستن چشمی ست تسخیر جهات اما چه سود