بسکه چون گوهر قناعت در مزاجم پا فشرد

نیست بی تجدید وحشت الفت دیرین من

ذوق آگاهی به چندین شبهه ام پامال کرد

عالم تمثال شد آیینه خود بین من

موج زد ابرام و نگذشت از پل تمکین من

بستن چشمی ست تسخیر جهات اما چه سود

داد گیرایی به حیرت چنگل شاهین من