چو یاس دادرس سعی نارسای جهانم

گلی که کس نشد آیینه اش مقابل او من

دری که بست و گشادش گم است سایل او من

دلی که زورق طاقت شکست ساحل او من

در این تپشکده بی اختیار سعی وفایم

غمش به هر که کشد تیغ ، بال بسمل او من