چوگل آنکه نسخه صد چمن ز نقاب جلوه گشوده تو

همه حیرتم به کجا روم به رهت سری نکشیده من

به چه برگ ساز طرب کنم زچه جام نشئه طلب کنم

گل باغ شعله نچیده من ، می داغ دل نچشیده من

چو می آنکه عشرت عالمی ز گداز خود طلبیده من

چه بلا ستمکش غیرتم چقدر نشانه حیرتم

که شهید خنجر ناز تو شده عالمی و تپیده من