چه بلا ستمکش غیرتم چقدر نشانه حیرتم

گل باغ شعله نچیده من ، می داغ دل نچشیده من

چوگل آنکه نسخه صد چمن ز نقاب جلوه گشوده تو

چو می آنکه عشرت عالمی ز گداز خود طلبیده من

که شهید خنجر ناز تو شده عالمی و تپیده من

تو به محفلی ننموده رو که ز تاب شعله غیرتش

همه اشک گشته به رنگ شمع و زچشم خود نچکیده من