می جام ناز و نیازها به خمار اگر نکشد چرا

که شهید خنجر ناز تو شده عالمی و تپیده من

تو به محفلی ننموده رو که ز تاب شعله غیرتش

همه اشک گشته به رنگ شمع و زچشم خود نچکیده من

ز سرجفا نگذشته تو ز در وفا نرمیده من

چو نگاه گرم به هر طرف که گذشته محمل ناز تو

چو دل گداخته از پی ات به رکاب اشک دویده من