ز سرجفا نگذشته تو ز در وفا نرمیده من

تو به محفلی ننموده رو که ز تاب شعله غیرتش

همه اشک گشته به رنگ شمع و زچشم خود نچکیده من

می جام ناز و نیازها به خمار اگر نکشد چرا

چو نگاه گرم به هر طرف که گذشته محمل ناز تو

چو دل گداخته از پی ات به رکاب اشک دویده من

تو و صد چمن طرب نمو من و شبنمی نگه آبرو