به بهار عالم رنگ و بو، همه جلوه تو، همه دیده من

چو نگاه گرم به هر طرف که گذشته محمل ناز تو

چو دل گداخته از پی ات به رکاب اشک دویده من

تو و صد چمن طرب نمو من و شبنمی نگه آبرو

نه جنون سینه دریدنی نه فنون مشق تپیدنی

به سواد درد تو کی رسم الفی ز ناله کشیده من

چو سحر نیامده در نظر، رم فرصت نفس آنقدر