چو سحر نیامده در نظر، رم فرصت نفس آنقدر

به بهار عالم رنگ و بو، همه جلوه تو، همه دیده من

نه جنون سینه دریدنی نه فنون مشق تپیدنی

به سواد درد تو کی رسم الفی ز ناله کشیده من

که برم بر آب شکفتگی به طراوت گل چیده من

به کدام نغمه دل گسل ز نواکشان نشوم خجل

چو جرس به غیر شکست دل سخنی ز خود نشنیده من