چو جرس به غیر شکست دل سخنی ز خود نشنیده من

چو سحر نیامده در نظر، رم فرصت نفس آنقدر

که برم بر آب شکفتگی به طراوت گل چیده من

به کدام نغمه دل گسل ز نواکشان نشوم خجل

من بیدل و غم غفلتی که ز چشم بند فسون دل

همه جا ز جلوه من پر است وبه هیچ جا نرسیده من