خون پروازیست در بال قفس فرسای من

کو تامل تا به کنه نسخهء خاکم رسد

بی غباری نیست خط صفحه سیمای من

ای هوس چون گل فریب عشرت از رنگم مده

روزگاری چشم مجنون داشت مشق گردشی

گردباد است این زمان در مکتب صحرای من

دستگاه عبرت اینجا جز تعلق هیچ نیست