« لن ترانی » داشت درس همت موسای من

اینقدر چون شمع محو انتظار کیستم

بر سر مژگان وطن کرده ست دیدنهای من

منع در سعی طلب ترغیب سالک می شود

زندگی پر بیخبر بود از اشارات فنا

قامت خم گشته گردید ابروی ایمای من

لفظ ممکن نیست برمعنی نچیند دقتی