بی چراغان نیست دشت و در ز نقش پای من

از سبکروحی درون خانه بیرونم ز خوبش

چون نگه در دیده ها خالیست از من جای من

اینقدرها لاله گلزار سودای کی ام

عمرها شد حسرتم خون گشته پابوس اوست

صفحه می باید حنایی کردن از انشای من

یاد ایامی که از آهنگ زنجیر جنون