کوچه نی بود یکسر جاده در صحرای من

عمرها شد حسرتم خون گشته پابوس اوست

صفحه می باید حنایی کردن از انشای من

یاد ایامی که از آهنگ زنجیر جنون

شمع این محفل نی ام لیک از هجوم بیخودی

در رکاب رنگ از جا رفته است اجزای من

هیچکس خجلت نقاب ربط کمظرفان مباد