همچو دریا خار خارم را جگر می افکند

شمع مقصد می شود چون شمع خار پای من

گر همه افسون جاهم بستر آرایی کند

خواب نتوان یا فتن بر اطلس دیبای من

ناخنی چون موج اگر می بالد از اجزای من

عمر ها شد انفعال از آستانت می کشم

کاش نقش سجده ای می بست سر تا پای من