عمر ها شد انفعال از آستانت می کشم

خواب نتوان یا فتن بر اطلس دیبای من

همچو دریا خار خارم را جگر می افکند

ناخنی چون موج اگر می بالد از اجزای من

کاش نقش سجده ای می بست سر تا پای من

بر امید حلقه آغوش فتراک کرم

داد دامان دعا هم دست ناگیرای من