بر امید حلقه آغوش فتراک کرم

ناخنی چون موج اگر می بالد از اجزای من

عمر ها شد انفعال از آستانت می کشم

کاش نقش سجده ای می بست سر تا پای من

داد دامان دعا هم دست ناگیرای من

آنسوی اندیشه ام هنگامه ساز خامشی است

جهد آن دارم که دل هم نشنود غوغای من