جهد آن دارم که دل هم نشنود غوغای من

بر امید حلقه آغوش فتراک کرم

داد دامان دعا هم دست ناگیرای من

آنسوی اندیشه ام هنگامه ساز خامشی است

تا نفس پر می زند دل محو اسباب است و بس

رشته ها بسیار دارد گوهر دربای من

نشئه شور دماغم پر بلند افتاده است