رشته ها بسیار دارد گوهر دربای من

آنسوی اندیشه ام هنگامه ساز خامشی است

جهد آن دارم که دل هم نشنود غوغای من

تا نفس پر می زند دل محو اسباب است و بس

نشئه شور دماغم پر بلند افتاده است

می درد چون صبح جیب آسمان سودای من

بی نیاز دستگاه وحشت است آزادی ام