تا نفس پر می زند دل محو اسباب است و بس

داد دامان دعا هم دست ناگیرای من

آنسوی اندیشه ام هنگامه ساز خامشی است

جهد آن دارم که دل هم نشنود غوغای من

رشته ها بسیار دارد گوهر دربای من

نشئه شور دماغم پر بلند افتاده است

می درد چون صبح جیب آسمان سودای من