گدای خامشم اما به هر دری که رسم

قفس تراش برآمد شکسته بالی من

در انتظارکه محوم که همچو پرتو شمع

نشسته است ز خود رفتنم حوالی من

کریم می شنود حرف بی سوالی من

طلسم من چو حباب آشیان عنقا بود

نفس پر از دو جهان کرد جای خالی من