طلسم من چو حباب آشیان عنقا بود

نشسته است ز خود رفتنم حوالی من

گدای خامشم اما به هر دری که رسم

کریم می شنود حرف بی سوالی من

نفس پر از دو جهان کرد جای خالی من

به هر چه گوش نهی قصه پریشانی ست

تنیده است بر آفاق شیر قالی من