به هر چه گوش نهی قصه پریشانی ست

کریم می شنود حرف بی سوالی من

طلسم من چو حباب آشیان عنقا بود

نفس پر از دو جهان کرد جای خالی من

تنیده است بر آفاق شیر قالی من

فروغ کوکب عشاق اگر به این رنگ است

به اخگری نرسد تا ابد زگالی من