فروغ کوکب عشاق اگر به این رنگ است

نفس پر از دو جهان کرد جای خالی من

به هر چه گوش نهی قصه پریشانی ست

تنیده است بر آفاق شیر قالی من

به اخگری نرسد تا ابد زگالی من

چو تخم آبله بیدل سر هوس نکشید

به هیچ فصل نموهای پایمالی من