که از نبضم چوتار شمع آتش می جهد بیرون

فنون نرگسش هر جا کتاب سحر پردازد

به جیب خم نگاه چشم حیرانست افلاطون

تب شوق که می جوشد ز مغز استخوان من

سواد ا ضطراب موج این توفان نشد روشن

حباب آن به که عینک بشکند در دیده جیحون

گرفتم وا شکافی پرده رمز نفسها را