گرفتم وا شکافی پرده رمز نفسها را

که از نبضم چوتار شمع آتش می جهد بیرون

سواد ا ضطراب موج این توفان نشد روشن

حباب آن به که عینک بشکند در دیده جیحون

چه خواهی خواند جز اوهام از این سطر هوا مضمون

به غیر از عشق رنگی نیست حسن بی نیازی را

همه گر نام لیلی برده ای گل می کند مجنون