سیاهپوش سیه خانه ای ست گوشه نشین

به کنج ابروی دلدار خال فتنه کمین

چو سایه ، جذبه خورشید او سراپایم ،

چنان ربود که نگذاشت سجده ام به جبین

سراغ مردمک از چشم ما مگیر و مپرس