سراغ مردمک از چشم ما مگیر و مپرس

سیاهپوش سیه خانه ای ست گوشه نشین

چو سایه ، جذبه خورشید او سراپایم ،

چنان ربود که نگذاشت سجده ام به جبین

خیال خال سیاه تو کرده است کمین

هوای گلشن یاد ترا بهاری هست

کزو چو شعله توان کرد ناله ها رنگین